جایگاه عدالت جنسیتی در بودجه شهرداری تهران

                                               نظرسنجی زنان امروز از فعالان شهری

جایگاه عدالت جنسیتی در بودجه شهرداری تهران

                                                                                                 محمدکریم آسایش، طاهره جورکش

بودجه چه در سطح ملی و چه در سطح محلیxad گویای نحوه نگرش به مسائل، سیاستها، تعیین سهم ها، میزان عدالت یا تبعیض در حوزه های مختلف از جمله حوزه جنسیت و زنان است. بودجه به اختصار عبارت است از اینکه چه مبلغی به چه کسانی، از چه طریق و برای چه هدفی تخصیص می یابد. از این رو،  نه صرفا موضوعی آماری و فنی بلکه مساله ای عمیقا سیاسی است. در بودجه محلی یعنی بودجه شهرداری به طور مشخص، می توان ردپای سیاست شهری را در حوزه زنان و جنسیت  در ابعاد مختلف از جمله عدالت جنسیتی در تخصیص بودجه و ویژگی جنسیتی طرح ها و پروژه های شهرسازی،حمل و نقل عمومی،عمرانی،خدمات شهری و اجتماعی و فرهنگی پی گرفت.

در سیاستهای بودجه بندی برای توجه به ابعاد فوق، الگویی با عنوان «بودجه بندی جنسیت محور» یا بودجه بندی با اولویت عدالت جنسیتی(GRB) وجود دارد. این الگو، با لحاظ کردن حساسیت های جنسیتی در تمام سطوح بودجه ریزی، رهیافتی کارآمد برای رسیدن به برابری جنسیتی در سیاست گذاری های عمومی است. بودجه بندی جنسیت محور به معنای تخصیص بودجه های جداگانه و برابر برای زنان و مردان نیست، بلکه هدف از آن درنظر داشتن چشم اندازی جنسیتی در سیاست های کلان است. برای آنکه بودجه بندی جنسیت محور به تساوی جنسیتی کمک کند، نقطه عزیمت مهم شناخت دقیق موقعیت زنان در عرصه های مختلف است. از این رو،بهترین الگو برای این بودجه بندی،الگوهایی است که در تلفیق با بودجه بندی مشارکتی انجام شود و زمینه های مشارکت و نظارت بهتر را فراهم کند. در سطح محلی، رویکردهای معطوف به مشارکت در برنامه ریزی و بودجه بندی تضمین می xadکند که صدای زنان به عنوان کسانی که به طریقی خاص از فضای شهری استفاده میxadکنند و مخاطب بسیاری از برنامه ها و خدمات شهری هستند شنیده شود و در اولویت برنامه ریزان قرارگیرد. به این معنا،حکومت های محلی یعنی شهرداری و شورای شهر عواملی کلیدی در دستیابی به برابری جنسیتی هستند،زیرا طیف وسیعی از خدمات ارائه میxadکنند که می تواند در خدمت نیازهای واقعی زنان و افزایش مشارکت آنان در زندگی شهری باشد.  

نمونه های موفق در حوزه برنامه ریزی شهری با رویکرد جنسیتی کم نیست. یکی از تجربه های درخشان در این حوزه تجربه وین است که با پیمایشی در خصوص چگونگی استفاده زنان و مردان از حمل و نقل عمومی در سال 1999 آغاز شد و منشأ تغییرات گستردهxadای در طراحی شهری به منظور برقراری عدالت جنسیتی شد.این پیمایش بخشی از پروژه بزرگ تری بود که با هدفِ لحاظ کردن جنسیت در سیاست ها و خط مشی های عمومی طراحی شده بود و اگرچه در حوزه های مختلف از جمله سیاست های آموزشی و بهداشت نیز به کار xadگرفته شد، در هیچ حوزه xadای به اندازه برنامه ریزی شهری تأثیرگذار نبود. هدف پرواژه فراهم کردن امکان دسترسی برابر به منابع شهر بود، به این معنا که مدیران شهر موظف بودند قوانین و مقرراتی وضع کنند که مردان و زنان به یک میزان از آن منتفع شوند.

طرح جنسیت محور در 1991 زمانی در وین پا گرفت که گروهی از برنامه ریزان شهری نمایشگاه عکسی با عنوان«فضای عمومی از آنِ کیست، زندگی روزمرهی زنان در شهر» برپاxadکردند . این نمایشگاه زندگی معمول و هرروزه  گروه های مختلف زنان را در پایتخت نشان می داد که بسیار مورد استقبال قرارگرفت. خیلی زود مجموعهxadای از اقدامات و طرح های جنسیت محور در شهر آغاز شد، از جمله ساختن مجتمع های آپارتمانی که به همت زنان و برای زنان طراحی شده بود و با دسترسی های مناسب به مهدکودک،داروخانه،مطب پزشک،حمل و نقل عمومی و فضای سبز زندگی زنان را راحت تر میxadکرد، یا اجرای طرح اصلاح شبکهی پارکهای عمومی که کمیت و کیفیت حضور زنان را در این فضاها بهبود بخشید. این اقدامات کم کم توجه دیگران را هم جلب کرد. در سال 2008 برنامهی سکونتگاههای انسانی ملل متحد، استراتژی اجرا شده در وین را به عنوان بهترین برنامه برای ارتقای محیط زندگی انسانی معرفی کرد.

اکنون چند دهه است که بسیاری کشورها تلاش میxadکنند در توسعه زیرساختهای شهری و استفاده از فضای شهر نیم نگاهی به برابری جنسیتی داشته باشند. شاید وقت آن رسیده باشد که چشم انداز عدالت جنسیتی در برنامه ریزی شهری ما و از جمله در بودجه بندی شهرداری جای خود را بازxad کند. به نظر می رسد با توجه به تغییر مدیریت شهری،افزایش تعداد زنان در شورای شهر تهران و پایبندی اعضاء به مطالبات زنان دست کم در گفتارهای رسمی، بستر مناسبی برای مطالبه گری و ایجاد حساسیت نسبت به اهمیت عدالت جنسیتی در سیاستگذاری های عمومی به وجود آمده باشد. در این میان بازیگران جامعه مدنی هم نقش تعیین کنندهxadای دارند. آنها میxadتوانند با دفاع سازمان یافته از موضوع برابری جنسیتی و ایجاد سازوکارهای موثر برای نظارت بر بودجه و ایجاد حساسیت نسبت به اهمیت عدالت جنسیتی در برنامه ریزی و تدوین بودجه نقش مهمی در این روند داشته باشند.

همه اینها سبب شده است که به سراغ تعدادی از فعالان شهری و صاحب نظران و فعالان حوزه زنان و کودکان برویم تا هم ارزیابی آنها را از عملکرد شهرداری در حوزه زنان در سالهایxadگذشته بدانیم و هم اولویت هایشان را در بودجه سال آینده شهرداری. گفته های آنها را در ادامه می خوانید.

نسترن صارمی(فعال شهری)

مصوبه شورا تحت عنوان«سیاستهای اجرایی و الزامات تدوین لایحه بودجه 97» در حد کلیات است ، فقط یک بند به صورت کلی به موضوع زنان پرداخته و در مجموع نگاهش خانواده بنیاد است. در حوزه آسیبهای اجتماعی تفاوت معاونت زنان ریاست جمهوری و شهرداری مشخص نیست. آیا فقط با تغییر واحد سنجش از کشور به شهر، مساله شهری می شود یا آسیبهای اجتماعی از منظر شهری باید نگریسته شوند؟ مثلا طلاق که الویت آسیب اجتماعی است به شهرداری چه ربطی دارد؟

جهت گیری سیاست حمل و نقلی و رابطه آن با عوامل جنسیت و طبقه چیست؟ اینها مشخص نیست و این ناروشنی این ابهام را ایجاد می کند که مانند سابق به زیان زنان طبقات فرودست است.

درباره مناسب سازی فضاهای عمومی محلی سیاست مشخص نیست و کلیات هست. این مناسب سازی بر اشتغال زنان و حضور زنان تاثیر مهمی دارد.

در بندی که به موضوع تمرکز زدایی و محله محوری پرداخته شده است اگر گروه های اجتماعی از جمله  زنان توجه شود می توان جهت گیری را برای تقویت محله برای زنان را استنتاج کرد.اما  در مجموع متن مصوبه به لحاظ اجتماعی بسیار خنثی است و این ضعف آن است.

به اعتقاد من ، مهم ترین اقدام در این زمینه نیازسنجی مشارکتی محله ای برای نیازهای زیر ساختی زنان هست که در مناطق مرفه بیشتر معطوف به فراغت و مشارکت مدنی زنان می شود و در محلات فقیر معطوف به اختصاص و تسهیل امکانات برای مشاغل خانگ،کمک به نگهداری از بچه ها، تدقیق امنیت شهری و محله ای و دسترسی نقاط کور به حمل ونقل کارآمد شهری.

لیلا ارشد(بنیانگذر و مدیر خانه خورشید)

انتظار داشتم در این شرایط بهتری برای زنان وجود داشته باشد. بودجه ای که برای مسائل زنان پیش بینی شده در مقابل برنامه های دیگر بسیار کم است. این دوره در شورای شهر شاهد بیشترین حضور زنان هستیم و امیدواریم بتوانند از این فضا استفاده کنند.

زنان نیمی از جمعیت شهر هستند و ظرفیت های خوبی برای مشارکت آنان وجود دارد.  تاکید من بر سیاست های محله محوری با مشارکت زنان است. زنان می توانند در حوزه هایی مثل محیط زیست، ترافیک، آلودگی هوا و آسیب های اجتماعی نقش آفرین باشند.

اگر شهرداری بخواهد برای بهبود شرایط زنان کاری انجام دهد حتما باید با مشارکت خود زنان باشد. منظور من از مشارکت زنان یک مشارکت واقعی و اثر گذار است، جایی که بتوانند  مسائل خود را طرح و برای آن چاره جویی کنند.

به این دلیل به مشارکت زنان تاکید دارم که آنان شرایط ویژه ای را در شهر تجربه می کنند ،مثلا زنی که باردار است، یا کودک خردسال دارد و با کالسکه در فضاهای عمومی رفت وآمد می کند، یا زن سالمندیxadکه با عصا و واکر در شهر حضور دارد ، مشکلات را به صورت صورت عینی لمس میxadکند و  می تواند راه کارهای مناسبی به شهرداری پیشنهاد دهد. اگر دقت کنید بیشترین داوطلبان نهادهای مدنی زنان هستند که در حوزه های مختلف فعال اند. اگر شهرداری بتواند به عنوان تسهیل گر برخی امکانات سخت افزاری را در اختیار این نهادها قرار دهد می توان از پتانسیل و مشارکت زنان در کارها بهره برد.

متاسفانه نوع و تعداد آسیب های اجتماعی رو به افزایش است. شهرداری باید بتواند با نهادهای دیگری که وظایفی در این حوزه دارند مانند وزارت رفاه، سازمان بهزیستی و ستاد مبارزه با مواد مخدر همکاری کند و زمان آن رسیده که این نهاد ها در کنار یکدیگر قرار گیرند و با یک برنامه ی منسجم به بهبود شرایط شهری بپردازند و برای آن برنامه ریزی و سیاست گذاری کنند.

فاطمه حسنی ( جامعه شناس و استاد دانشگاه)

به نظرمی رسد شهرداری در حوزه ی زنان هنوز به نگاهی مشخص و یکپارچه نرسیده و به رغم تغییر مدیریت شهری،به دلیل مسائل ساختاری،رسالت اصلی در حوزه زنان انجام نشده است. در بحث سیاست های اجرایی بودجه 97 مصوب شورا،حلقه مفقوده بخش زنان و جوانان است که خیلی جدی به آن نپرداخته اند.

موضوعاتی مثل شهر برابر،شهر امن و شهر عادل برای زنان، با اینکه جز ارکان و مولفه های شهرداری است و حتی پیشنهاد آقای نجفی هم بوده  است ،اما به نظر می رسد که در بودجه   سال 97 خیلی لحاظ نشده است.

یکی از مسائل مهم  در حوزه ی شهری ، تعلل در کارآمد کردن سیستم مدیریتی زنان است که باعث شده امروز اثرش را مستقیم ببینیم.

در دوره ی قبلی رویکرد شهرداری به مساله ی زنان محدود بود به حوزه ی خانواده و تشویق و تربیت نهاد خانواده و کاهش آسیب های اجتماعی. البته در این دوره هم این مسائل اولویت دارند اما نوع رویکرد و گفتمان غالب با دوره ی قبل متفاوت است و  انتظار می رود نتایج آن را در سیاست گذاری های حوزه ی زنان ببینم..

در گفتمان شهرداری دوره قبل ، بیشتر نقش زنان در ساختار خانواده مطرح بود. وقتی ما زنان را صرفا در این قالب تعریف میxadکنیم ، طبعا اولویت هایمان  در بوجه و موضوعات شهری هم چیز دیگری است.

در بحث  بودجه  باید اولویت را به عدالت جنسیتی بدهیم و سعی کنیم از مسیر عدالت جنسیتی به کاهش آسیب های اجتماعی، تقویت نهاد خانواده و  تقویت مشارکت اجتماعی بپردازیم. حتی سیاستهای فقرزدایی و کاهش فاصله طبقاتی هم باید نگاهی ویژه به زنان داشته باشند،زیرا فقر هم در حال زنانه شدن است و زنان در حاشیه شهرها در معرض آسیبهای متعدد قرار دارند.

مساله ی مهم دیگر درنظرگرفتن ابعاد جنسیتی در سیاست های کلان در مدیریت شهر یاست. باور من این است که مدیریت کارآمد و متناسب با نیازهای جامعه مستلزم توجه به ابعاد جنسیتی است، عدالت جنسیتی در روند سیاست گذاری موضوعی فرعی و عاریتی نیست، بلکه باید مجرایی اصلی برای سیاست گذاری ها باشد.

وقتی  زنان را به عنوان نیمی از شهروندان جامعه ببینیم و به رسمیت بشناسیم، آنها نیز در عرصه های مختلف سیاست ، اجتماع، فرهنگ، اقتصاد و ...  فاعلیت  خواهند داشت و نقش آفرینی میxadکنند.

افزایش سهم زنان از مدیریت شهری و تاثیر گذاری آنها در سیاست گذاری های محلی و کلان بسیار حائز اهمیت است و وقتی از عدالت جنسیتی در شهرداری صحبت می شود، بیشک یکی از نشانه های آن افزایش سهم زنان در مدیریت شهری است.

صفورا تفنگچیها(تعاونی زنان 13 آبان – موسسه پژوهشی کودکان دنیا)

در حال حاضر، زنان سهم بسیار ناچیزی از بودجه دارند که آن هم بیشتر به کاهش آسیب های اجتماعی اختصاص داده شده است، در حالی که یکی از موضوعات مهم در بودجه ریزی باید باید فراهم کردن فرصت برابر از لحاط اقتصادی برای زنان و مردان باشد. باید بیش از هر چیز به فرصت های اقتصادی زنان توجه شود،زیرا باور دارم که وقتی زنان از لحاظ اقتصادی توانمند شوند و فرصت برابر با همسرانشان داشته باشند پدیده هایی مانند طلاق و اعتیاد کم تر اتفاق می افتد و آسیب های اجتماعی کاهش می یابد. بنابراین در گام اول باید به توانمند کردن زنان توجه شود و در مرحله بعد به کاهش آسیب های اجتماعی. شهرداری باید زنان کارآفرین را حمایت کند و مراکزی را برای عرضه محصولات آنان در نظر بگیرد که بازار فروش خوبی داشته باشد. به اعتقاد من فراهم کردن فرصتهای اقتصادی برابر مهم ترین اولویت زنان است.

از این گذشته ما هنوز مناطقی در شهر داریم که در آن هیچ سینمایی وجود ندارد. در روند تخصیص بودجه باید به سرانه های فرهنگی، ورزشی و مساله اوقات فراغت زنان توجه شود. هرچند در حوزه ی تقریح و اوقات فراغت مردان هم وضعیت مناسبی ندارند.

ترانه یلدا(معمار و شهرساز)

در بخش آسیب های اجتماعی زنان آسیب پذیرترند و اکثرا مادرند، بنابرین، اگر قرار است بودجهxadای برای این منظور در نظر گرفته شود زنان باید در اولویت باشند. ساخت خانه های امن برای زنان آسیب دیده و در معرض آسیب که سرپناهی ندارند از ضروریات است. در حال حاضر هم این خانه ها وجود دارند اما تعدادشان کم است. همچنین امنیت فضاهای عمومی شهری باید به گونهxadای تأمین شود که شاهد حضور بیشتر زنان در این فضاها باشیم. بخشی از بودجه ی شهرداری هم باید به بهبود کیفیت مکان های ورزشی، فرهنگی، اجتماعی  و خدماتی که به زنان می دهند تعلق بگیرد.

در دوره قبل شهردار بیشتر بودجه را صرف ساخت اتوبان و شبکه های ارتباط شهری کرد در حالی که ما محلاتی در حاشیه ی شهرها داریم که مشکل اجتماعی و اقتصادی جدی دارند . بهتر است به جای اینکه پل طبعیت دو را بسازنند به درد مردم رسیدگی کنند.

ساناز افتخار زاده(معمار و دبیر شورایاری محله ایوانک)

در دوره پیش عملکرد شهرداری در حوزه زنان مناسب نبود. اقداماتی که به منظور تفکیک جنسیتی فضاها صورت گرفت موجب حذف زنان از فضاهای عمومی و غفلت از مناسب سازی فضاها برای زنان می شود. فضاهای ورزشی هنوز برای زنان بسیار محدود است و خدماتی که به زنان در سراهای محله داده می شود با نیازهای آنان منطبق نیست. تبلیغات و طراحی ها و المان شهری مروج خشونت است. رنگ در شهر نیست. زنان آسیب دیده و معتاد در شهر رها شده اند و  شهر به طور کلی برای حضور زنان، به ویژه مادران و کودکان مناسب نیست.

پیشنهاد من رسیدگی به همین موارد است . مناسب سازی شهر  برای زنان و مادران، حمایت از زنان آسیب دیده، زیباسازی چهره شهر،ارائه خدمات منطبق بر نیازهای زنان در سرای محلات، گسترش امکانات ورزشی برای زنان،درنظرگرفتن زنان شاغل در برنامه ریزی ها و ارائه خدمات به آنها.

نوا توکلی مهر(معمار و شهرساز)

در مصوبه«سیاستهای اجرایی و الزامات تدوین لایحه بودجه 97» صرفا یک عنوان کلی ارتقاء مشارکت زنان و جوانان در شهر آمده است که بیشتر جنبه شعاری و نمایشی دارد. البته من اعتقادم بر «شهر همگان» است و اینکه شهر باید برای همه مناسب و حضور پذیر باشد. در این مصوبه جای حضور زنان در اقتصاد شهر و امنیت فضاهای شهری خالی است.

در خصوص عملکرد پیشین شهرداری ، برخی مداخلات کالبدی در تأمین امنیت و حضورپذیری موثر بوده اند اما اقداماتی نظیر فضاهای تک جنسیتی مغایر با «شهر همگان» است. فضاهای شهری برای همه اعم از زن، مرد، معلول، کودک و سالمند باید مناسب باشد و اینکه فضایی را جنسیتی کنیم یا فضایی را برای معلولان اختصاص دهیم، این یعنی آنها را از شهر جدا میxadکنیم . همچنین، در میدانهای شهر به عنوان فضاهای عمومی که نقش مهمی را در کیفیت محیط ایفا می کنند، مصالح ترافیکی و سیاسی و تبلیغی بر الزامات اجتماعی غلبه کردند. یکی از ایرادهای دوره پیشین تمرکز بر مگاپروژه ها(پروژه های بزرگ) بود که در آن گروه های اجتماعی از جمله زنان کمتر دیده شدند.

مساله مناسب سازی فضاهای شهری به منظور تحقق«شهر همگان»، حضور زنان در اقتصاد شهر و توجه به اقتصاد مکان با رویکرد محله محوری، امنیت فضاهای شهری،ارتقای کیفیت محیط و  توجه به پروژه های خرد با نظرگرفتن گروه های اجتماعی بخشی از مطالباتی است که میxadتوان در دوره جدید پیxad گرفت.

مهرناز عطاران(شهرساز، فعال شهری و فعال حقوق کودک ،عضو کمیته پژوهش جمعیت امام علی)

مصوبه «سیاستهای اجرایی و الزامات تدوین لایحه بودجه 97» شهرداری تهران فقط یک کلمه زنان فقط دارد و شعاری به نظر می رسد.

در بحث آسیبهای اجتماعی به اعتیاد و طلاق اشاره شده اما صحبت حق یک زندگی شاد نیست. به ارتقای مشارکت زنان هم اشاره شده اما ساز وxadکار آن مشخص نیست و جهت گیری مشخصی ندارد. مصوبه در خصوص گروه های اجتماعی و گروه های آسیب دیده هم هیچ حرفی ندارد.

در بحث مسئولیت اجتماعی سازمانی در سه حوزه کارکنان، محیط زیست و جوامع محلی ظرفیتهای خوبی وجود دارد مثلا ظرفیت ورود به بحث عدالت جنسیتی هست اما باز هم مصوبه خنثی است.

در سالهای گذشته، ایجاد اتاق های مادر و کودک و مجموعه های الزهرا به ورزش زنان اتفاقات مثبتی بود اما من ساخت بوستانهای بانوان را مثبت نمی دانم چون باعث جداسازی و رهاشدن مناسب سازی فضاهای شهریxad برای زنان میxadشود . یکی از مشکلات شهرداری ، ارائه نکردن خدمات مناسب به زنان شاغل است. قعالیت اغلب مراکز فرهنگی و ورزشی شهرداری با ساعات کار زنان شاغل تناسب ندارد. سرای محلات نیز، جدا از آنxadکه فقط به زنان خانه دار خدمات می دهند، در مجموع نتوانستهxadاند اعتماد زنان را جلب کنند و صرفا به دنبال حضور نمایشی زنان هستند و در توانمند سازی و افزایش مشارکت آنان نقشی نداشته اند

به اعتقاد من، بدون جلب مشارکت واقعی زنان امکان شناخت مطالبات و نیازهای آنان وجود ندارد. برنامه ها باید با مشارکت خود زنان در گروه های متنوع اعم از زنان خانه دار،شاغل، دارای فرزند و غیره و به تفکیک مناطق مختلف شهر تعریف شوند  نکته دیگر اینکه فضای شهری برای زنان و کودکان خیلی بهم پیوسته است. فضایی که برای کودک مناسب باشد، برای زنان نیز مناسب است. بنابراین توجه به شهر دوستدار کودک می تواند اقدام جدی در این مسیر باشد.

ثریا عزیز پناه(، فعال زنان و کودکان، عضو هیئت مدیره انجمن حمایت از حقوق کودک)

مدیریت شهری جایی می تواند در حوزه زنان ادعایی داشته باشد که به مشارکت زنان توجه کرده باشد. در عرصه های مختلف مدیریت شهری نقش زنان به صورت جدی دیده نمیxadشود و فقط ردپایی از آن  وجود دارد. این کافی نیست و وظائف شهرداری در قبال زنان با احداث چند پارک مختص بانوان به پایان نمی رسد.

 در بودجه بندی  توجه لازم به حوزه ی زیستی زنان نشده است. منظور از شرایط زیستی دسترسی به مکان های ورزشی، دسترسی به مشاغل و مسائلی از این دست است.

چیزی که به نا امیدی ما دامن می زند این است که در سیاست های کلان چه در دوره قبل و چه این دوره، شاهد بی توجهی به موضوعاتی هستیم که به زیست اجتماعی زنان مربوط است، مثل ورزش،اوقات فراغت و مشارکت زنان.   

در حال حاضر، بسیاری از زنان در شهر تهران به دلیل تنگناهای معیشتی به دستفروشی در معابر و وسایل نقلیه ی عمومی روی آورده اند و این کار تا حدی زنانه شده است. آیا شهرداری راهکار و برنامه ای جدی برای این مساله دارد؟ 

مریم طایفه تبریزی(دبیر شورایاری محله اکباتان)

از نظر من شهرداری در سال های گذشته صرفا رویکردی سیاسی داشته است و ما بیشتر شاهد ریخت و پاش های سیاسی بودیم تا اقدامات زیربنایی که برای مردمxadکارایی داشته باشد. راستش را بخواهید، هیچ کدام از جناح ها اعتقادی به حضور زنان در سطوح مدیریتی و چه در سطوح پایین تر ندارند. وقتی اعتقادی به حضور زنان وجود ندارد. طبیعتا توانمندسازی زنان هم شعاری بیش نیست. رویکرد شهرداری به زنان رویکرد معیوبی است که باید تغییرxadکند. وقتی از نوک هرم هیچ اعتقادی به حضور زنان نداشته باشیم نهایت اتفاقی که برای زنان میxadافتد شرکت در کلاس های آشپزی، خیاطی و زبان است که هیچ کمکی به توانمندسازی واقعی آنها نمیxadکند و نمیxadتواند تحرک اجتماعی زنان را بالا ببرد. به اعتقاد من سطوح میانی مدیریت شهری باید به زنان اختصاص یابد و بری جذب آنها در این سطوح امتیازاتی در نظرگرفته شود. مسلما این امر با شعار محقق نمی شود و مستلزم ارادهxadای جدی است.